เรื่องราว
กวิ้นไข่มุกโบกมืออย่างเงอะงะเพื่อทักทายเพื่อนเก่า เพื่อนของมันคือคานไม้เหนือเตียงนั่นเอง ส่วนลวดลายของเนื้อไม้นั้นเปรียบเสมือน "ภาษา" ของเพื่อนคานไม้ ทั้งสง่างามและสุขุมนุ่มลึก กวิ้นไข่มุกจะตั้งใจฟังมันเล่าเรื่องราวในทุกคืน ในค่ำคืนนี้ กวิ้นไข่มุกเห็นสายลมฤดูร้อนที่พัดผ่านดงพงอ้อ เห็นอัศวินกำลังดีดลูทอยู่ริมฝั่งน้ำ และเสียงเพลงนั้นได้กลายเป็นสายฝน ที่โปรยปรายลงมาตรงหน้าต่างของเจ้าหญิง... คานไม้รอบรู้กว้างขวาง เล่าเรื่องไม่ซ้ำกันทุกคืน อยู่เป็นเพื่อนกวิ้นไข่มุกตลอดราตรี... เพราะดื่มชานมมากเกินไป กวิ้นไข่มุกจึงนอนไม่หลับได้ง่าย ร่างกายกลมป้อมทำให้ลุกหรือพลิกตัวได้ยาก ทำได้เพียงนอนจ้องมองคานบนเพดาน ซึ่งยิ่งตอกย้ำความทรมานของการโต้รุ่ง แต่โชคยังดี ที่ดูเหมือนมันจะไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด
