เรื่องราว
ความจริงแล้ว เลพินาเมลค่อนข้างจะคิดมากและอ่อนไหว จิตใจของมันเปราะบางและแตกสลายได้ง่าย เนื่องด้วยสัญชาตญาณ มันมักจะเข้าใกล้เหล่าอนิมา และมนุษย์ที่มันตกหลุมรักอย่างห้ามใจไม่ไหว แต่กลับต้องจมกับความทุกข์ระทมเป็นประจำ เพียงเพราะคำพูดไม่ใส่ใจของคนเหล่านั้น... คู่สีบนตัวมันดูฉูดฉาดบาดตาเกินไปรึเปล่านะ? ปีกที่ดูเหมือนเครื่องเคลือบนี้ ไม่นุ่มนวลเท่ากลีบดอกไม้ใช่รึเปล่า? มันได้แต่หยุดนิ่งอย่างเศร้าสร้อยอยู่กลางพงหญ้า คอยหลบเลี่ยงการเข้าหาและการสัมผัสจากผู้อื่น เว้นแต่ว่า... จะมีใครสักคนมอบคำชื่นชมอันแสนจริงใจ และเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นให้กับมัน ซึ่งถ้าทำแบบนั้น... เลพินาเมลจะอายจนปิดใบหน้าตัวเอง แม้แต่หนวดก็ยังเขินจนพันกันเป็นปม
