เรื่องราว
เพกาซัสนิลผ่านช่วงวัยแห่งการเหม่อลอยและเพ้อฝันมาแล้ว ความฝันอันเสรีในวัยเยาว์เหลือเพียงเศษเสี้ยวที่ล่องลอยอยู่บางเบา มันคาบดาบเอาไว้ แววตาแน่วแน่ มุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ย่อท้อ ทะยานไปในอากาศอย่างสง่างาม ไม่สนใจในอดีต และไม่ถามหาอนาคต เพียงแต่มุ่งไปข้างหน้า... ทว่า ตัวมันเองคาบดาบเล่มนี้ไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมถึงต้องคาบไว้ไม่ยอมปล่อย? คำถามเหล่านี้ตัวมันเองก็ลืมไปหมดแล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังไงซะที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดูเท่ดีใช่มั้ยล่ะ... ในวัยนี้ แค่การก้าวไปข้างหน้าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้ว นับประสาอะไรกับการรักษาท่าทางให้ดูเท่กันล่ะ?
