เรื่องราว
ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า วิกซี่มอร์นเป็นพวกอารมณ์ละเอียดอ่อน แค่เหลือบมองโลกกว้างเพียงชั่วครู่ นกที่พลัดหลงฝูง พระจันทร์ข้างขึ้นข้างแรม ก็ล้วนสร้างแรงสั่นไหวในใจของมันได้เสมอ เหมือนที่มนุษย์เข้าใจนั่นแหละ วิกซี่มอร์นมักจะไว้อาลัยให้กับสิ่งต่างๆ หลายครั้งหลายหน วิกซี่มอร์นเองก็ไม่รู้ว่าความเศร้ามาจากไหน ความโศกเศร้าเป็นดั่งรัตติกาลที่ค่อยๆ ไหลรินและซึมลึกเข้าสู่หัวใจ แต่สิ่งที่วิกซี่มอร์นพูดไม่ออกคือ มันก็มีช่วงเวลาที่มีความสุขเหมือนกัน แต่กลับต้องแสร้งทำเป็นเศร้า เพราะมันชอบบรรยากาศลึกลับ ที่มาพร้อมกับความโศกเศร้าไงล่ะ เรื่องนี้ทำให้มันกลุ้มใจจริงๆ
