เรื่องราว
โอลีฟสเปอร์ยอมรับว่า ตนเองมีนิสัยย้ำคิดย้ำทำอยู่หน่อย มันไม่อาจทนเห็นกิ่งไม้ที่แห้งเหี่ยวอยู่บนระเบียง และไม่อาจละสายตาจากดอกไม้ ที่โรยราในแปลงดอกไม้ริมทางได้เลย ทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น มันจะสะบัดหางยาวๆ ที่เป็นเหมือนกิ่งไม้และใบไม้ของมัน ทำให้พืชพรรณเหล่านี้กลับมาสดชื่นอีกครั้ง ในขณะเดียวกัน โอลีฟสเปอร์ก็ไม่อาจทนเห็นสีหน้าอันทุกข์โศก และเศร้าหมองของมนุษย์ได้เช่นกัน... มันจึงตัดสินใจซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าหนาทึบ คอยเฝ้าสังเกตการณ์ และลอบหาวิธีช่วยเหลือพวกมนุษย์อย่างลับๆ ก่อนจะหยีตาลงอย่างเป็นสุข เมื่อได้เก็บเกี่ยวรอยยิ้มกว้างของพวกเขาเป็นรางวัล
